[Terug naar Arnold's CV.]
Arnold Peeters woont al meer dan 25 jaar in Berchem en is al lang de drijvende kracht achter het Orpheusbuurtgebeure, een actieve buurtvereniging in de "Groenenhoek". Waarom nu plots de keuze om (voor het eerst !) op een politieke lijst te staan?
Eigenlijk is die interesse voor "de politiek" er altijd al geweest. Dat heb ik vooral te danken aan het engagement van mijn ouders. Zij waren erg Vlaamsvoelend en waren dan ook jarenlang vurige sympathisanten van de Volksunie. De politieke actualiteit werd bij ons thuis op de voet gevolgd. Daardoor werd ik al vrij jong maatschappelijk betrokken en politiek actief.
Aan de hand van mijn ouders trok ik als kind mee naar IJzerbedevaarten, Zangfeesten en de betogingen voor Leuven Vlaams. Als jongvolwassene engageerde ik mij in de beweging rond Piet De Pauw, het Taalactiecomité (TAK). TAK organiseerde ludieke acties om actuele taalwantoestanden in Vlaanderen in de belangstelling te brengen. Je kon die acties, zeker in de beginperiode, gerust vergelijken met wat Greenpeace met zijn spectaculaire acties deed op milieuvlak. Jaren heb ik in deze organisatie meegedraaid en tal van rebelse streken uitgehaald. Heel wat waterkanonnen en matrakslagen in Brussel, Schaarbeek en Voeren getrotseerd. Maar toch ook, weliswaar met vallen en opstaan, uit dit engagement politieke lessen getrokken.
Vooral tijdens de onderwijzersopleiding in het instituut PiusX in Wilrijk is mijn denkwereld verruimd. Tijdens de lessen sociologie kwam ik op een meer wetenschappelijke basis in kennis met de geschiedenis van de Vlaamse emancipatiebeweging, met het engagement van Priester Daens, met de Frontbeweging. We leerden over het federalisme en "Het Europa der volkeren" van professor Brugmans. Onder impuls van opvoeder Ludo Dockx en enkele andere gedreven pedagogen, Dirk Heyman en Paul Cautreels, maakten we kennis met de bevrijdingsstrijd van andere volkeren (de Basken, de Ieren, de kleurlingen in Zuid-Afrika, enz.). De pedagogie der onderdrukten van Paolo Freire. We kregen de kans om mensen te ontmoeten zoals Willy Kuijpers, Luk Versteylen en zijn beweging Anders gaan leven, er kwam iemand praten van Amnesty International, enz. Ik las boeken van Maurits Van Haegendoren en Maurits Coppieters. Ik leerde "Vlaanderen Morgen" kennen, een tijdschrift en denkgroep opgestart door Hugo Schiltz, waarin vooral jonge mensen van uiteenlopende strekking hun kritische en toekomstgerichte reflectie gaven over Vlaamse Beweging en Vlaamse politiek. En raakte gefascineerd door figuren als Martin Luther King en Mahatma Ghandi.
En Vlaanderen 2000 ...
Na enkele jaren tussen de pampers en de stellingen van een huis in verbouwing te hebben gezeten, groeide terug de drang naar engagement. Als jonge vader, als onderwijzer geconfronteerd met de eerste migrantenjongeren en als fiets- en openbaar vervoergebruiker ging ik meer en meer ervaren hoe belangrijk het was om aan onze samenleving te werken. Ook de opkomst van het Vlaams Blok verontrustte mij. Vooral ook omdat ik er zelf in mijn rebelse tienerjaren ten tijde van het protest tegen het Egmontpakt als het ware mee aan de wieg van had gestaan en vandaag maar al te goed besef hoe flinterdun de grens tussen radicalisme en extremisme is (dat heb ik trouwens jaren later bijna aan den lijve moge ondervinden toen het Vlaams Blok in 1996 de bewuste raid op de IJzerbedevaart uitvoerde en ik bespuwd werd en onder de voet werd gelopen door mensen waarmee ik ooit in mijn tienerjaren samen op de barricaden stond. Die dag blijft voorgoed in mijn geheugen gegrift.. Die dag heb ik echt beseft wat fascisme betekent: mensen die blindelings bevelen van hun leiders opvolgen en naar niets of niemand omzien ...)
Eind de jaren 80 begon ik me dan ook te engageren in het plaatselijke 11.11.11.- comité en in de Antwerpse Fietscampagne (samen met o.a. Stef Leroy, Dirk Geldof, Dries Jagenau en enkele anderen stond ik eerder toevallig mee aan de wieg van de huidige Fietsersbond). Met enkele vroegere vrienden startte ik een werkgroep "Vlaanderen 2000" op. Achter die werkgroep zat in de eerste plaats een streven naar meer bewustwording van de Vlaamse identiteit, maar tevens een verlangen naar meer openheid, naar samenwerking over de partijpolitieke en levensbeschouwelijke opvattingen heen, naar aansluiting bij de maatschappelijke problemen die zich stelden. De klemtoon lag ook sterk op de eigen verantwoordelijkheden van ieder van ons om van onze samenleving iets beters te maken. Samen "anders gaan leven".
Klaar voor de Zonnebloemactie (2006)
Volgens ons bood de Vlaamse emancipatiestroming voor een groot deel een oplossing voor het heersende egoïsme, de onverschilligheid en het materialisme van de huidige wereld. Meer samenhorigheid schept een persoonlijk engagement, een persoonlijk verantwoordelijkheidsgevoel om te werken aan een menswaardige samenleving, vertrekkend vanuit de wijk, via de Vlaamse gemeenschap naar Europa en de wereld. We deden enkele opmerkelijke en kleurrijke acties met wisselend succes. Onze boodschap kreeg geregeld wat aandacht in de pers en we kwamen aan bod in het nationaal tijdschrift van de scouts Over en weer.
Onder impuls van Lionel Vandenberghe belandde ik zo in 1994 in het verjongde IJzerbedevaartcomité. Daar mocht ik meewerken aan de stapsgewijze vernieuwing van de IJzerbedevaarten en de organisatie van de muziekconcerten Ten Vrede.
Ondertussen was ik samen met enkele buren in 1990 ook gestart in onze wijk op de "Groenenhoek" in Berchem met een buurtcomité: het Orpheusbuurtgebeure. De bedoeling was bij de aanvang om vooral van gedachten te wisselen over een meer verkeersveilige buurt. Maar geleidelijk werd ook gewerkt rond een meer leefbare en sociale buurt, een buurt met meer groen. Het doet ons vooral veel plezier dat buurtbewoners ons regelmatig vertellen dat de samenhorigheid en het buurtgevoel in onze wijk de jongste jaren sterk zijn toegenomen.
"De politiek" heeft vandaag een duwtje in de rug nodig...
Als woordvoerder van onze buurtvereniging kwam ik dikwijls in contact met het politieke reilen en zeilen in Berchem. Ik kon enkel vaststellen, en af en toe mogen we de bevolking dit toch ook eens op het hart drukken, dat héél wat politici, en misschien in het bijzonder de kleine lokale politici, het wél ernstig nemen met onze samenleving. Het beeld dat veel mensen hebben over "zakkenvullende" en/of "onbekwame" politici gaat volgens mij écht niet op. De problemen zijn vandaag trouwens ingewikkelder dan vroeger. Sommige problemen los je nu eenmaal niet op in een handomdraai. Op zwart-wit denken bouw je geen samenleving!
Het beleid van de overheid is de jongste jaren in gunstige zin geëvolueerd. Het bestuur in Berchem is beter aanspreekbaar o.a. via het wijkkantoor, spreekrecht op raadszittingen en het systeem van meldingskaarten. De informatie en communicatie is éénvormiger en duidelijker. De inspraakmogelijkheden zijn verbeterd via wijkvergaderingen en regelmatige hoorzittingen. Acties zoals Opsinjoren verbeteren het samenhorigheidsgevoel en bevorderen de gezelligheid en de veiligheid in de buurt. Enz.
Natuurlijk: alles kan beter ...
En met een daadwerkelijk engagement in "de politiek"
wil ik alvast mee mijn nek uitsteken. Spirit spreekt me extra aan omdat die partij jonge en nieuwe
mensen kansen geeft en persoonlijke vrijheid gunt. Ook de uitgestoken hand naar andere democratische
partijen vind ik belangrijk. Maar vooral vind ik in Spirit een duidelijk en warm pleidooi voor een
kleurrijke, toekomstgerichte samenleving, tégen verzuring en antipolitiek. Een duidelijke
investering in SAMEN-LEVEN!